Renkli Karalamalar

Bir futbolsever refleksidir lig fikstürü çekilir çekilmez derbi maç haftalarını kontrol etmek; sonra da o haftalara başka program denk getirmemeye çalışılır. Her hafta maç izlenir ama derbi maçlar başkadır, ne de olsa hep bir sürpriz barındırır içinde. Her zaman seyir zevki vermese de verme ihtimali cezbeder taraftarı…

Bu sezonun ilk derbisini beşinci haftada Galatasaray’la oynayan Beşiktaş, 3-0 yenilince Beşiktaş taraftarı bu sezon da derbileri kazanamayacak mıyız acaba diye düşünmeye başladı. Yedinci haftadan itibaren öyle ya da böyle maçları kazanmaya başlayan Karakartal, 12’nci haftada her ne kadar Trabzonspor karşısında tutsak bir oyunla da olsa kazanınca, bir sonraki haftanın maçı heyecanla beklenmeye başlandı.

Beşiktaş-Fenerbahçe maçı için tam nerede, nasıl izlesek planları yapmaya başlayacaktım ki planlarım daha kuramadan suya düştü. Çok yakın bir arkadaşımızın evlilik haberine sevinirken, derbi akşamına denk gelen düğün nedeniyle gitti futbol keyfi diye üzülmekteydim. Derbi maç her zaman izlenir ama arkadaşlar her zaman evlenmez, bu sebeple yapacak bir şey yoktu. Ama düğün gününü belirlemeden önce lig fikstürünü kontrol eden ben, bunu yapmayanlara serzenişte bulunuyorum tabii (:

Bizim için fasıl ekibi şarkılar söylemeye başlarken, Beşiktaş ve Fenerbahçe için de Fırat Aydunus’un düdüğü çalmıştı. Restoranın bir köşesinde bir televizyon olsa bari yönündeki umutlarımızı da yitirdikten sonra, maç izleyenlere her gelişmeyi haber vermelerini tembihleyerek kendimizi akışa bıraktık. İlk 45 dakikada gol sesi gelmemişti ama “Beşiktaş daha iyi oynuyor” şeklindeki yorumlar yüreğimize su serpti. Sonra “Fink müthiş bir gol attı” telefonu geldi. Gümbür gümbür müzikle birlikte golü kim atmış, nasıl atmış, takım ne durumda anlamaya çalışırken, telefonun diğer ucundan ikinci “gooooollll” sesi geldi. Beşiktaş Bobo ile 2-0 öne geçerken, düğünün keyfi de daha bir arttı. Maç sonucu 3-0 olunca, halay çekmek daha bir anlamlı olmuştu.

Ardından maçın özeti, golleri, yorumları her şey takip edildi tabii ki. Beşiktaşlılar için bu sezonun güzel maçlarından biriydi elbette; ancak izlenmemesi çok büyük bir kayıp da değildi anlaşılan. Daha doğrusu benim için maçı izleyememiş olmanın tesellisiydi; çok süper bir maç kaçırmamış olmak, sadece 3 gollü galibiyetle sonuçlanan bir derbiyi kaçırmıştım. 3-4’lük efsane Fenerbahçe-Beşiktaş maçını canlı canlı izleyememiş olmak kadar üzmemişti beni.

Bunları düşünürken, şöyle bir Beşiktaş maçları şeridi geçti gözümün önünden, en keyif aldığım Beşiktaş maçlarını düşündüm. İlk sırada hiç şüphesiz 2003’teki Türkiye Kupası yarı final maçı var; 4-3’lük Gençlerbirliği maçı. Finale çıkamamıştık ama ben iki takımın da o kadar güzel oynadığı, iki takım oyuncularının da yüreğini sahaya koyduğu, bu derece futbol keyfi veren başka maç hatırlamıyorum. Bu maçı hatırlayınca da Beşiktaş’ı bir daha ne zaman bu şekilde izleyeceğiz acaba diye “buruk” bir soru beliriyor… Futbol kalitesinin sık sık tartışıldığı ligimizde bu tarz maçları izlemek için çok beklememek umuduyla…

Orjinal sayfanın linki: Berezilya.com
Berezilya.com / 24 Kasım 2009

Akşam çıktım işten, her zamanki gibi Osmanbey metronun yolunu tuttum, yorulmuşum, sıkılmışım, bir bıkkınlık üzerimde, durağa vardım, metro gelse de bir an önce binip gitsem diyorum. Arka taraftan birilerinin konuşmaları geliyor, algıda seçicilik olsa gerek konu futbol olunca dikkatimi çekiyor, ama kısa sürede başka şeyler geçmeye başlıyor aklımdan, o sırada metro geliyor. Akşam saati yine tıklım tıklım dolu, beklemenin faydası yok, sonraki de böyle olacak, atıyorum kendimi içeri.

Nefes almak bile zor bu kalabalıkta, Mecidiyeköy’de biraz boşalsa bari diyorum ama nafile. Sonra yine futbol sohbeti çalınıyor kulağıma, konu Beşiktaş’a gelince, kim bu konuşanlar diye merak ediyor ve arkamı dönüyorum. İşte o an Erman Toroğlu ile göz göze geliyoruz.

Şaşırıyorum ve şaşkınlığımı sesli olarak da dile getiriyorum, Erman Hoca ile tanışıyoruz. “Benimle röportaj yapar mısınız?” diyorum sonra fark ediyorum saçmaladığımı, doğru cümle “Sizinle röportaj yapabilir miyim?” olmalı (: Kısaca tanıttım kendimi, futbol merakımdan, Berezilya’dan, spor muhabirliğimden, blogumdan bahsettim. Erman Hoca “Olabilir, neden olmasın” deyince muhtemelen suratımdaki gülümseme biraz daha arttı ve kendisine kartımı verdim. İşten güçten, Devler Ligi’nden konuşarak 4. Levent’e vardık.

“Karşılaştığımıza çok memnun oldum, umarım yine görüşürüz” diyorum, Erman Hoca “Fırsatım olursa arayacağım” diyor, seviniyorum. Şimdi ise birçok soru dolanıyor beynimde röportajda sormak için. Aşkım ise dalga geçiyor benimle ne hayalperestsin diye. Ama neden olmasın?

Erman Hoca arar mı aramaz mı, röportaj yapabilir miyim bilmem ama yorucu bir iş gününün akşamında hoş bir tesadüf oldu benim için.