Paylaşmak istediğim ne varsa…
İnsanoğlu bir mucizenin ürünü; kimse bana ilimdi bilimdi, evrimdi demesin. Neslihanım dün (4 Eylül 2007 Salı - 17.17) şirin mi şirin bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Ve ben o bebişin dünyaya geliş sürecinde mucizelere bir kez daha inandım.
Annelik duygusu çok farklı olsa gerek, insanın onca sancıya acıya katlanması; ama o bebeşi kucağına alınca herşeyi unutması…
Epey zorlu bir gün yaşattı Asya kız bize, hepimiz 9 doğurduk o doğana kadar; ama sonra o yuvarlak suratı, kırmızı dudakları, cin gibi bakan gözleriyle sevimli sevimli gözüküp affettirdi kendini.
Aramıza hoşgeldin “Asya”cık :)
nam-ı diğer allyays
Yaşımın kaç olduğunun bir önemi yok, içimdeki çocuk dört nala at koşturuyor, hatta bazen ben ona yetişmekte zorlanıyorum.. İş derseniz öyle birkaç kelimeyle anlatamam ama Engin Medya'da çalışıyorum. Okula gelince, tezimi yazmayı başarır başarmaz yüksek lisans bitecek ve muhtemelen daha sonra da doktoraya başvurup ardından pişman olacağım.(:
Anonymous
Eylül 5th, 2007 at 18:13
kızım hakkında yazılmış bu güzel yazı için sana teşekkür ediyoruz ailecek.durumu çok güzel özetlemiş ve ifade etmişsin gerçekten de ve doğumu sen de yaşamışsın yazından bunu anlamak mümkün,içten ve net bir yazı,kalemine sağlık…..ahmet(asya’nın babası)